Ons pupje is geboren de 8 januari 2006, WAUW
Eindelijk … De dagen kropen tergend langzaam voorbij naar ons gevoel.
Uiteindelijk waren ze daar…Op de foto’s bewonderden wij de schattige piepkleine pupjes met hun moeder, apetrots met haar kroost.
Nog 8 weken wachten en dan mogen we ons eigen pupje meenemen naar huis. Om die tijd te overbruggen, maakten we gebruik van één paar dagen droog weer om de tuin rond te gaan en na te kijken of alles puppy veilig was.
Zijn slaapmandje naast ons bed wordt klaargemaakt en zachte, piepende of rinkelende speeltjes uitgekozen.

Nog de suikerboontjes om de geboorte van de pupjes te vieren
Tja men kan maar zo gek zijn

Die acht weken kropen ook voorbij. We hadden al twee keer al die mooie chocolade bruine hondjes gezien en er eentje mogen uit kiezen, dat was best moeilijk. Ze waren allemaal even mooi en schattig. Ons hart smolt weg bij de aanblik.
En dan was het ogenblik daar, we mochten hem afhalen onze Fenji
Dat mooi pupje in mijn armen mmmmmm, met zijn bruine oogjes keek hij mij wat onwennig aan, Viviane wou hem ook eens in de armen nemen, hij leek te genieten van al die aandacht, we kregen zelf nog een likje, daarna bleef hij toch rustig op de schoot terwijl we de papieren invulden.
Wij konden naar huis, en kruisten nog een andere familie die hun pupje ook kwamen afhalen.
Ze waren wel één uur te vroeg op de afspraak zeiden ze, sympathieke mensen. We raakten in gesprek over onze poedels. Hondenscholen en wedstrijden kwamen ter sprake.
Ja ja poedelmensen als ze beginnen over hun lievelingen te praten, houdt ze dan maar tegen.
Uiteindelijk namen we afscheid
Onze witte koningspoedel Abil, kwam enthousiast snuffelen en kennismaken met Fenji, hij is dol op pupjes, nog een laatste groet en weg waren we.
Van op mijn schoot keek Fenji door het autoraam, nieuwsgierig maar helemaal niet onder de indruk en vleide zich dan neer in mijn armen en sliep de hele weg naar huis.
We lieten hem in de tuin en leidden hem even rond tot hij een plasje deed, we reageerden heel enthousiast over zijn prestatie, met verbaasde oogjes keek hij naar ons “best leuk die gekke mensjes”
De kennismaking met andere huisgenoten verliep heel vlot, staartje in de lucht liet hij zich de kriebeltjes onder zijn oortjes welgevallen. Hij liet zich zijn korreltjes goed smaken, en zijn plaatsje in de living werd hem getoond, even met zijn speeltjes gepiept en rondgelopen.
Moe van de voor hem toch drukke dag sliep hij ontspannen op zijn kussen.
Zo’n eerste dag ver van zijn vertrouwde omgeving en al die nieuwe indrukken zijn toch wel
erg stresserend voor zo’n hummeltje.
De eerste nacht werd er wel een beetje gepiept, zijn slaapbedje zit aan mijn kant van het bed zodat ik hem makkelijk kan strelen. Hij miste de warme lijfjes van zijn broertjes en zusjes, het zachte beertje naast hem gaf niet veel troost. Mijn hand over zijn lijfje en de sussende geluidjes stelden hem toch gerust en hij sliep rustiger verder, niet zo comfortabel voor mij. Wat men al niet doet voor zo’n hummeltje.
En onze Abil, die bleef stoïcijns aan de andere zijde van het bed liggen, hij houdt van zijn nachtrust.

’s Morgens een sprintje naar de tuin met Fenji op de arm en hij deed direct zijn behoeftes, na enthousiast gejuich van mijn kant, keek hij naar mij kopje opgericht en staartje rechtop “mensje blij, ik ook blij”

Een beetje eten en drinken en dan weer slapen, oef ‘t is nog onmenselijk vroeg. …..
Onze Abil verroerde geen vin… ‘ In de tuin op zo’n uur? Vergeet het maar.’
Na een paar nachten was Fenji het gewoon, kwam nog wel even met beide pootjes op de rand van het bed in mijn gezicht snuffelen en nadat ik mijn hand even over zijn lijfje liet glijden was hij gerustgesteld.
Hij was vlug proper, deed zelden iets binnen en dan nog op een dweil. Een krant kon ik wel vergeten die werd in de kortste tijden in reepjes herleid en een dweil was eigenlijk nog makkelijker.
De kennismaking met de poes verliep nogal grappig. Honden gewoon kwam de kat kopjes geven aan Fenji, die vond het leuk zo een vriendje van zijn grootte. Maar hola, daar werd hij wat te overmoedig en hapte naar de staart van poes die hem afstrafte met een paar meppen rond zijn oren; Fenji schrok even en sprong een paar stappen achteruit gevolgd door de kat die hem duidelijk wou maken waar de grenzen lagen en hem nog een paar meppen rond zijn oren gaf.
Dat verbouwereerde snoetje, ik moest me inhouden om hem niet te knuffelen.
Eerste kennismaking met de geluiden van het verkeer, een winkel, vele mensen, spelende kinderen. Dat alles werd nieuwsgierig maar zonder angst bekeken van op mijn armen.
Bij de eerste speelse training werd er heel wat gelachen en zijn speelhoekje waar zijn speelgoed in een koffer ligt, is zijn geliefkoosd plaatsje. Alles wordt er consciëntieus uitgehaald¨, naar hartelust wordt er gepiept, geknabbeld en er worden leuke trekspelletjes gedaan met één van zijn mensjes.
Het is ook een plezier hem bezig te zien met zijn huisje in mousse, der wordt langs de ene kant in gekropen, de andere kant weer uitgerold en gekrabbeld, der bovenop gesprongen en gerold, met de vier pootjes in de lucht en als hij moe word kruipt hij er in om te slapen, nadat ik het weer goed gezet heb.
Ik had zo mijn bedenkingen toen men dat huisje meebracht voor hem, maar als ik zie wat een lol hij daarmee heeft, was dat best een goed idee.
Dat hij er maar van geniet, het zal vlug te klein zijn. Hij groeit als bloemkool.
Hij speelt soms verstoppertje in de tuin met de kinderen, de ene keer zoekt hij hen en de andere keer verstopt hij zichzelf achter een struik, alleen zijn staartje is zichtbaar en als ze hem zoeken, moet je dat staartje zien zwiepen. Echt grappig.

Regelmatig borstel ik zijn haartjes, kijk naar zijn tandjes, inspecteer de oortjes..
Ha ha, das pas een lachertje. Er wordt gebruld dat het een lieve lust is, hij probeert me te imponeren, bekijkt mij met kwade oogjes, spartelt en vecht. Een energiek rakkertje, ik heb het grootste plezier en de grootste moeite om het niet te tonen.
” Hoe hard ik ook brul of spartel, met kwade oogjes naar mijn baasje kijk, dat haalt niks uit, ze borstelt lustig door. Blijf uit mijn oren, neeee ik toon mijn tandjes niet, oei uit mijn mond, en dan kijken ze nog onbeschaamd onder mijn staartje grrr…
Oef het is gedaan en nu Aaaaaaaaah lekker gekriebel over mijn buikje, zalig “
Na de verzorging volgt een lekker robbertje vechten, maar hij heeft nog niet helemaal begrepen dat een mensenhuid dunner is dan de vacht van zijn broertjes en zusjes. Alhoewel na de vele oei en aïe begint hij het door te hebben dat die scherpe naaldtandjes niet zo maar gebruikt mogen worden…..
“Ach die mensjes zijn zo gevoelig, amper zet ik mijn tandjes in hun huid of ze roepen al moord en brand grrrrrrr…. omdat ik zo graag een vechtpartijtje doe, probeer ik niet zo hard te knijpen met die tandjes van mij, anders is de pret rap voorbij”
Nu een paar weken later verloopt het ‘verzorging moment’ al een beetje vlotter, er wordt minder gesparteld en gebruld. Zou hij het al leuk beginnen vinden?
“Nee das niet zo leuk….. maar daarna volgen knuffels en een vechtpartijtje, das pas tof”

Hij heeft zijn inentingen gehad en mag nu al mee een wandeling doen. Tot hiertoe verliepen de uitstapjes veilig op de armen van het baasje.
Hij geniet van die wandelingen. Abil vooraan als een echte roedelleider, houdt de kleine in de gaten, en ja staartje omhoog volgt die zijn grote vriend op de voet met dat typisch puppy loopje.
Al die nieuwe indrukken, hier een omgevallen boom, hola…..Veilig tussen de benen van baasje durft hij dichterbij te komen en dat ding besnuffelen, daar een ijzeren plaat die zo eng klinkt als men er over stapt, het wordt omzichtig benaderd. Abil is daar immers en die stapt rustig en zelfzeker door met Fenji achter hem aan.

Wij verblijven een paar dagen aan zee en zijn benieuwd hoe hij zal reageren op die uitgestrekte zandvlakte, de zee, al dat water.
We gaan op weg voor een flinke strandwandeling, het was niet te koud, maar er waaide wel een flink briesje Onze Fenji met wapperende oortjes, volgde enthousiast zijn vriendjes.
De witte poedels genoten van hun vrijheid en renden op volle snelheid vooruit met onze kleine rakker erachteraan die aan een 8m oprolbare leiband van een semi-vrijheid genoot en baasje puffend ook maar mee hollen. Op tijd keren, want ze crosten ons alweer voorbij.
Zittend op zijn poepje muiltje in de lucht liet Fenji een klagend gehuil horen. Dat had ik nog niet gezien, hij zag er zo schattig uit.
Maar eens de eerste zottigheid eraf kwamen zijn makkers bij ons groepje terug. En kon hij huppelend en dansend rond hen de wandeling verder zetten. Even op onze arm rusten, vergeet het maar, spartelend en tegensputterend werd hij weer op de grond gezet.
Het zeewater dat is tof, sprongetjes achteruit als het water op hem afkomt, terug vooruit springend als de zee terug vloeit, hij was helemaal niet onder de indruk van dat vele water.
Hier spelende kinderen die ons voorbijlopen, ginds galopperende paarden, die ook nog een geurend hoopje achterlaten, de pret kon niet op
Zijn wereldje wordt alsmaar ruimer, hij went gemakkelijk aan al dat nieuwe, alleen blaffende honden wantrouwt hij nog en komt dichter bij ons. Hij stelt zijn vertrouwen in zijn mensjes en dat is goed.

Begin mei, na het rappel van de kennelhoest mag hij mee naar de hondenschool, dat wordt een groot avontuur voor zo’n klein hummeltje Daar zal hij wel wennen aan een omgeving met vreemde honden.
Bij de training thuis doet hij gewillig de basisoefeningen die wij hem met handgebaar aanleren. Met wat geduld leert hij ook het woord begrijpen die we aan elke oefening koppelen Voor hem is onze taal precies chinees en dat zouden we ook niet zo vlug aanleren.
Alles gebeurt op een speelse manier, we houden het leuk. Het valt ons op dat sinds Fenji er is veel gelachen wordt in huis, zelfs Abil wordt er vrolijk van. Het zijn cracks die twee, met poedels in huis verveelt men zich niet.